جمله ای امروز نظرم رو به خودش جلب کرد، اون جمله این بود : "اگر نیت یک ساله دارید برنج بکارید، اگر نیت 10 ساله دارید درخت غرس کنید، اگر نیت صدساله دارید آدم تربیت کنید".
مطمئنا هنر، یکی از راههای تربیت آدم هاست، هنر به هفت شاخه تقسیم میشه که به این شکل میشه ازش نام برد، هنر اول: موسیقی، هنر دوم: رقص (زبونم لال)، هنر سوم: نقاشی، هنر چهارم: هنرهای تجسمی، هنر پنجم: ادبیات، هنر ششم: تئاتر، هنرهفتم: سینما. (امیدوارم اشتباه ننوشته باشم)
البته خودم به شخصه هیچ کدوم از این شاخه ها رو آزمایش نکردم و شاید هم آزمایش نکنم، ولی علاقه ی خاصی به هنر اول و هنر هفتم دارم، اون هم در حد شنیدن و دیدن!
اما من میخوام پستم رو به سمت هنر هفتم ببرم، مطمئنا دیدن فیلم خیلی تاثیر داره و من خیلی چیزها رو از فیلم های مختلف یاد گرفتم، با فیلم های زیادی ارتباط برقرار کردم و حتی تحت تاثیر قرار گرفتم و اشک ریختم، سبک فیلم های آرام، دراماتیک و کلاسیک رو خیلی بیشتر میپسندم و امروز تصمیم گرفتم از فیلم های سینمایی تاثیر گذاری که به شخصه دیدم بنویسم، یا شما هم این فیلم ها رو دیدید و نظرتون رو مینویسید یا متقاعد میشید که این فیلم ها رو تهیه کنید و ببینید یا هم به این نتیجه میرسید که به این فیلم ها فکر هم نکنید.

اولین فیلم در لیست Favorites های من فیلم "بوی خوش زن/Scent of a Woman" هست.
همین ابتدا این رو بگم که چندین و چند بار تلویزیون ایران تصمیم داشت این فیلم رو پخش کنه (البته با کارگردانی مجدد!) و حتی اسمش رو هم به "بوی خوش زندگی" تغییر داد ولی مثل اینکه نتونستن داستان فیلم رو بخاطر حذفیاتی که خواهد داشت جم و جور کنن (شاید هم تا حالا پخش کرده باشن و من بی خبرم).